Książka „Pomysł na niebanalną uroczystość szkolną” składa się z 14 rozdziałów. Każdy z nich proponuje inną formę teatralną związaną z jakąś uroczystością szkolną. Każda część zawiera omówienie teoretyczne, przedstawia założenia, a następnie prezentuje scenariusz przygotowany według omówionej formuły. W książce jest m.in. pomysł na akademię w formie programu telewizyjnego, audycji radiowej na żywo, wywiadu scenicznego, spotkania po latach, parodii znanego utworu, prezentacji komputerowej, świeczornicy. Jest propozycja wykorzystująca zabieg teatru w teatrze, odwiedzin, scenicznej burzy mózgów, „żywego” pamiętnika. Wykorzystano konwencję snu, motyw podróży w czasie i przestrzeni oraz magiczne działanie rekwizytu. Tematyka jest niezwykle zróżnicowana – każdy scenariusz na inną okazję. Jest pomysł na niebanalne obchody Święta Niepodległości, uświetnienie wielu różnych rocznic – wybuchu Powstania Warszawskiego, wprowadzenia stanu wojennego, wejścia Polski do Unii Europejskiej, program poświęcony pamięci Jana Pawła II, patronowi szkoły. Jest koncepcja obchodów Dnia Polskiej Niezapominajki, Dnia Edukacji, Dnia Chłopaka, walentynek. Jest propozycja spektaklu, w którym młodsi koledzy żegnają absolwentów oraz inscenizacji dla absolwentów na pożegnanie ze szkołą. W zbiorze znalazł się także pomysł na sztukę promującą przyjaźń i kulturę na co dzień, a przeciwdziałającą agresji oraz scenariusz prezentacji multimedialnej z okazji Świąt Bożego Narodzenia. Reasumując należy stwierdzić, że książka „Pomysł na niebanalną uroczystość szkolną” to szerokie spektrum imprez, które są ważne w każdym szkolnym kalendarzu. Książka „Pomysł na niebanalną uroczystość szkolną” to propozycja całkowitego odejścia od szkolnej rutyny i sztampy. Zawarte w niej scenariusze są kreatywne, a nawet odkrywcze, łączą różnorodne środki wyrazu jak słowo, obraz i muzykę oraz nowoczesne środki przekazu. Mogą być gotowym materiałem do realizacji albo stanowić źródło nowych ciekawych inspiracji. Niektóre z nich wręcz zachęcają do dopisywania kolejnych scen odwołujących się do wydarzeń z własnej szkoły i własnego środowiska, najbliższego uczniowi. W zbiorze występują propozycje zróżnicowane stylistycznie, są teksty poważne, ale nie brakuje także zabawnych. Wszystkie propozycje mają charakter teatralny, to rodzaje spektakli, z których każdy kreuje inną rzeczywistość sceniczną, tworzy nastrój ściśle związany z tematyką.

Logopedia. Będę mówić poprawnie to zeszyty ćwiczeń przeznaczone do pracy z dziećmi, u których występują zaburzenia w czytaniu, pisaniu i mówieniu. Zaburzenia te powodują, że dzieci mają trudności w opanowaniu materiału programowego.

Logopedia. Będę mówić poprawnie to zeszyty ćwiczeń przeznaczone do pracy z dziećmi, u których występują zaburzenia w czytaniu, pisaniu i mówieniu. Zaburzenia te powodują, że dzieci mają trudności w opanowaniu materiału programowego. Zamieszczone w zeszytach różnorodne ćwiczenia, m.in.: zagadki, rebusy, pozwalają urozmaicić monotonną pracę nad poprawną wymową. Dodatkowo nauczyciel może wykorzystać w swej pracy zabawy, które pomagają przezwyciężyć trudności dzieci poprzez ćwiczenie wymowy głosek w izolacji, sylabach, wyrazach i zdaniach. Dzięki swej zawartości zeszyty ćwiczeń pomagają w stymulacji rozwoju językowego, są doskonałą pomocą dla dziecka z zaburzonym rozwojem mowy.

Prezentowana pozycja jest zbiorem 15 scenariuszy z kompletem załączników, do których należą zestawy wyrazów i tekstów, materiał obrazkowy oraz zadania i łamigłówki, które mogą służyć jako podstawa terapii logopedycznej głosek szeregu szumiącego. Publikacja adresowana jest do logopedów rozpoczynających karierę zawodową, nauczycieli nauczania zintegrowanego oraz rodziców, którzy pragną aktywnie uczestniczyć w procesie terapii prowadzonej przez specjalistę.

Karty "Logopedyczny Piotruś" i "Memory" to dwie bardzo znane i lubiane przez dzieci (i dorosłych) gry. Materiał obrazkowo-wyrazowy w kartach opracowany jest tak, aby dzieci bawiąc się ćwiczyły poprawną wymowę poszczególnych głosek. Każda talia zawiera ćwiczoną głoskę w różnych pozycjach. W każdej talii znajduje się 13 par kart. Gry wyrabiają spostrzegawczość, uczą rozwijać skojarzenia, ćwiczą koncentrację uwagi i pamięć. Uczestnicy gier oprócz poprawnego nazywania poszczególnych obrazków mogą ukłądać z nimi wyrażenia 2 wyrazowe, zdania i inne. Materiał obrazkowo-wyrazowy wykorzystany w talii „Logopedyczny Piotruś. Część I - głoska SZ”: - NAGŁOS: szynka, szufla, szampon, szpital, - ŚRÓDGŁOS: kalosze, maszyna, puszka, ptaszek, - WYGŁOS: pióropusz, grosz, kosz, mysz, - 2x Piotruś Zasady gry: 1. "Logopedyczny Piotruś" - jest to prosta gra w karty przeznaczona już dla dzieci w wieku od 3-4 lat. Może w niej uczestniczyć od 2 do 5 graczy. Do gry należy wykorzystać 25 kart (12 par oraz jednego Piotrusia). Przed przystąpieniem do gry karty należy potasować a następnie rozdać kolejno wszystkim graczom. Można rozdać wszystkie karty, bądź tylko niektóre (w zależności od możliwości i wieku dziecka). Z otrzymanych kart uczestnicy wybierają i odkładają wszystkie pary. Pozostałe karty uczestnicy gry układają w "wachlarz". Następnie każdy gracz wyciąga jedną karę od osoby siedzącej po prawej stronie. Jeśli dobrana karta pasuje do pary z inną posiadaną - całą parę, tak jak w poprzedniej fazie, gracz odkłada na bok. Czynności te wykonują kolejno wszyscy gracze. Dziecko, które pierwsze pozbędzie się wszystkich kart – wygrywa, natomiast dziecko, które pozostanie z Piotrusiem – przegrywa. 2. "Memory" - gra zalecana jest dla dzieci już od 3 roku życia. Może w niej uczestniczyć od 2 do 5 osób. Do gry należy wykorzystać wszystkie 13 par kart. Można też w zależności od wieku i możliwości dzieci wykorzystać mniejszą ilość par. Karty układa się obrazkami do dołu. Karty można ułożyć w rzędach, bądź luźno poukładać na stole. Następnie każdy z graczy (zgodnie z ruchem wskazówek zegara) odsłania po 2 karty i głośno wymawia ich nazwę. Dziecko, które odkryje dwa takie same obrazki zabiera parę ze stołu. Wygrywa ta osoba, która na po odkryciu wszystkich kart będzie miała najwięcej zebranych par.

Praca, którą oddaję w ręce moich Czytelników powstała jako owoc moich wieloletnich kontaktów z osobami z dysleksją, w różnym wieku: Doświadczenia, które zdobyłam w pracy z młodzieżą weryfikowałam następnie w trakcie zajęć terapeutycznych prowadzonych z dorosłymi pragnącymi zminimalizować negatywne skutki dysleksji, utrudniające im realizację kariery zawodowej. Warto pamiętać, że: Hans Christian Andersen, Albert Einstein, Thomas Edison, Auguste Rodin, Niels Bohr, Winston Churchill, Woodrow Wilson – to tylko niektórzy sławni ludzie, o których już dziś wiadomo, że byli dyslektykami. Inaczej mówiąc – z trudem nauczyli się czytać i pisać. Najbardziej w szkole lubię Słońce wpadające przez okno, Przerwy bez końca, lekcje W-F, Po których pot cieknie z ciała. Zapach zapiekanek unoszący się Ze szkolnego sklepiku, Lekcje muzyki, na których nie Trzeba pisać, lecz śpiewać i śpiewać Bez końca. Moment dzwonka na lekcję, W którym gwar i harmider przerwy ucicha. Maciej Anuszkiewicz, uczeń kl. IV, Suwałki Mam nadzieję, że zamiast mówić: „Nie uczy się!”, będziemy: „To może być dyslektyk – jak mu pomóc?” ze wstępu